وقت لطیف شن

برای این کی جمع شعر ها و ادامه ی این شعر را ببینیدبه صفحه ی نخست بروید  

وقت لطیف شن از سهراب سپهری

سهراب سپهری   :

باران
اضلاع فراغت را می شست.
من با شن های
مرطوب عزیمت بازی می کردم
و خواب سفرهای منقش می دیدم.
من قاتی آزادی شن ها بودم.
من دلتنگ بودم.
در باغ یک سفره مانوس پهن بود.
چیزی وسط سفره، شبیه ادراک منور:
یک خوشه انگور
روی همه شایبه را پوشید.
تعمیر سکوت گیجم کرد.
دیدم که درخت ، هست.
وقتی که درخت هست
پیداست که باید بود،
باید بود

و رد روایت را
تا متن سپید
دنبال کرد.
اما
ای یاس ملون! 

شعر های سهراب سپهری...